„Liczę na to, że nie będę bezczynna w niebie.
Pragnieniem moim jest pracować dalej dla Kościoła i dla dusz, o to proszę Boga, i jestem pewna, ze mnie wysłucha”.
Święta wielkanocne stanowią centrum roku liturgicznego Kościoła i w ogóle centrum, źródło naszej wiary i całego życia duchowego. Rok kościelny zbudowany jest wokół Wielkanocy, narodził się on z tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Przeżywając wydarzenia roku liturgicznego duchowo żyjemy życiem Chrystusa. Dokonuje się to szczególnie przez codzienne sprawowanie sakramentu Eucharystii.
Przepiękny miesiąc maj poświęcony jest Matce Bożej. Choć zwyczaj odprawiania nabożeństw majowych, w całym Kościele trwa od połowy XIX wieku, to rodowód tej tradycji jest o wiele wcześniejszy. Gromadzenie się i śpiewanie pieśni na cześć Matki Bożej było znane na Wschodzie już w V wieku.
IV Niedziela Wielkanocna jest obchodzona w Kościele jako Niedziela Dobrego Pasterza - dzień szczególnej modlitwy o powołania do służby Bogu w Kościele. Teksty liturgiczne IV Niedzieli nawiązują do obrazu Chrystusa Dobrego Pasterza, który jest "bramą owiec". Niedziela ta, rozpoczyna również Tydzień Modlitw o Powołania Kapłańskie i do Życia Konsekrowanego.
Papież Franciszek bardzo wiele mówi o Piśmie Świętym, zachęca do czytania i medytacji tekstów biblijnych, studiuje Biblię i nieustannie się do niej odwołuje w swoim nauczaniu. W 2019 roku ustanowił Niedzielę Słowa Bożego, by podkreślić, jaką wagę dla wierzących i ich rozwoju duchowego ma lektura Pisma Świętego.
Trzecia niedziela wielkanocna przeżywana jest jako Niedziela Biblijna. Rozpoczyna jednocześnie Tydzień Biblijny. Celem jest zwrócenie uwagi wiernych na moc Słowa Bożego, które może stać się drogowskazem na drodze chrześcijańskiego życia.
Całkowita wolność od rozproszeń nie jest możliwa. One wciąż wracają i nigdy cię nie opuszczą. Z pomocą Ducha Świętego możesz jednak zminimalizować ich negatywny wpływ, przemieniając je w jeszcze jeden akt zapomnienia o sobie. Jak Teresa z Lisieux. Wypracowała ona odpowiednie postawy wewnętrzne na każdy moment dnia, które pomagały jej potem skupić się w trakcie modlitwy.
Święto Miłosierdzia obchodzone jest w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, czyli II Niedzielę Wielkanocną, zwaną obecnie Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Inspiracją dla ustanowienia tego święta było pragnienie Jezusa, które przekazała Siostra Faustyna. Pan Jezus powiedział do niej: Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299). Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników.
Chrzest księcia Mieszka I to przełomowe wydarzenie w dziejach państwa i narodu polskiego, które jest uznawane za symboliczny początek polskiej państwowości. Miało ono fundamentalne znaczenie polityczne, tożsamościowe, a także kulturowe i wprowadziło rodzące się wówczas państwo polskie w krąg cywilizacyjny Europy Zachodniej.
Teresa wstąpiła do Karmelu z jasnymi ideami. Była już po lekturze Autobiografii św. Teresy z Avila i od niej uczyła się jak sięgać po wysokie cele i wielkie pragnienia. Jak Teresa Wielka była również gotowa oddać życie za innych, na wzór Chrystusa, praktykować miłość, aż do wyniszczenia. Lektura Autobiografii oraz zbieżność duchowych pragnień z Teresą Wielką pozwoliły Teresie pójść naprzód w realizacji pragnień, do których zapraszał ją Jezus.
Chrystus mówiąc w Ewangelii o sądzie ostatecznym, ukazuje miłosierdzie jako podstawowe narzędzie, miarę wiecznego zbawienia: „Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie...” Miłość, miłosierdzie Jezusa wskazuje nam istotę naszej drogi duchowej na ziemi. Ma być to droga miłosierdzia – bo za miłość, miłosierdzie płaci się tylko miłością.
