Po ukończeniu 5 klas gimnazjalnych, jesienią 1883 r. młody Adolf Piotr Szelążek zdecydował się na wstąpienie do seminarium w Płocku. Piękną postawę w stosunku do wyboru syna zajął ojciec. W liście do rektora Seminarium pisał:
Synowi memu Adolfowi Piotrowi (…) nie tylko zezwalam na obiór stanu duchownego tj. na wstąpienie do Seminarium, ale udzielam mu swego rodzicielskiego błogosławieństwa i proszę Ducha Świętego, aby raczył kierować jego sercem i rozumem tak, żeby stał się godnym obranego stanu.
Alumn A. P. Szelążek zdobywał formację kapłańską zgodnie z reformą zapoczątkowaną przez Ks. Bpa Michała Nowodworskiego w 1870 r. Przez okres studiów w seminarium płockim uchodził za młodzieńca zdolnego, wytrwałego w pracy i czyniącego postępy w zachowaniu. Prawie zawsze w trakcie egzaminów osiągał najlepsze oceny spośród wszystkich zdających, otrzymując stopień „eminens” (bardzo dobry) lub ,,eminens cum laude” (celujący).
Wyrazem uznania ze strony grona profesorskiego było powierzenie mu najpierw funkcji wicedziekana kleryków (sesja profesorska z 26 czerwca 1886 r.), a potem obowiązków dziekana (sesja profesorska z 19 kwietnia 1887r.). W okresie formacji seminaryjnej Ks. Szelążek wykazywał duże zdolności intelektualne i organizacyjne.
12 października 1886 r. otrzymał w katedrze płockiej cztery mniejsze święcenia, a dwa lata potem – 26 maja 1888 r. – święcenia kapłańskie. Prymicyjną Mszę świętą odprawił w Węgrowie.
s. Beniamina Karwowska CST
Ks. Bp Adolf Piotr Szelążek. Wierny świadek Chrystusa.
