„Chciałbym zatrzymać się nad jeszcze jedną przypowieścią Jezusa” — tak rozpoczął swoje słowo do wiernych papież Leon XIV 4 czerwca 2025 roku podczas audiencji generalnej na placu św. Piotra. „Czasami odczuwamy wrażenie, że nie potrafimy odnaleźć sensu naszego życia: czujemy się bezużyteczni, niepotrzebni, jak robotnicy czekający na rynku, aż ktoś ich zatrudni. Niekiedy mija czas, życie toczy się dalej, a my nie czujemy się docenieni czy dowartościowani. Może nie zdążyliśmy na czas, inni pojawili się przed nami, albo troski zatrzymały nas gdzie indziej… Jednak ten niestrudzony Gospodarz, Który za wszelką cenę pragnie nadać wartość życiu każdego z nas, wychodzi o różnych godzinach, także o piątej po południu. Jego niezwykłość ujawnia się dopiero pod koniec dnia, w momencie wypłaty.”
W świetle tej przypowieści współczesny chrześcijanin może ulec pokusie, by pomyśleć: „Po co zaczynać pracę od razu? Skoro wynagrodzenie jest takie samo, po co pracować więcej?” Na te wątpliwości św. Augustyn odpowiadał: „Dlaczego więc zwlekasz z pójściem za tym, który cię wzywa, skoro jesteś pewien wynagrodzenia, lecz niepewny dnia? Uważaj, aby przez swoje zwlekanie nie pozbawić się tego, co On ci obiecał.”
„Chciałbym to wyrazić szczególnie do ludzi młodych” — mówi papież. „Chcę im przypomnieć, by nie czekali, lecz z entuzjazmem odpowiedzieli na wezwanie Pana, który wzywa wielu do pracy w swojej winnicy. Nie zwlekajcie, zakasujcie rękawy — Pan jest hojny, a wy nie zostaniecie zawiedzeni!”
Spotkanie z papieżem daje moc, wzmacnia wiarę i budzi nadzieję. Wydaje się, że w sercu papieża i w jego nauczaniu tkwi duch terezjański. Wielu zachwyca się jego prostotą, bezpośredniością i przejrzystością w przekazie Ewangelii. Można powiedzieć, że jego augustiańska droga zamyka się w małej ścieżce dziecięctwa duchowego. W tej niezwykłej symbiozie zamieszkuje Bóg, a to właśnie przez to, co czyni papież Leon, budzi się zachwyt.
W tym zachwycie nad nauczaniem papieża Leona podczas audiencji wzięła udział s. Lucyna Lubińska, przełożona generalna oraz s. Łucja Mentel. Jako terezjanki możemy sobie życzyć, abyśmy były żywą cząstką serca Kościoła, na wzór małej świętej z Lisieux.
s. Agnieszka Jaworska CST
