„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Wojna w Ukrainie pokazuje jak kruche i słabe jest życie ludzkie. W jej obrazach widzimy manifestację zła i przemocy. Jedni giną w ataku, inni w obronie własnej Ojczyzny. Słyszymy o bombardowanych szpitalach, o niewinnie ginących cywilach, o kobietach rodzących dzieci w schronach. Te dramaty przekonują jak bezsensowna jest wojna, która głosi pochwałę „cywilizacji śmierci”.
Nowicjat trwał 12 pełnych miesięcy, czasem był przedłużany o pół roku. Matka Bernarda była osobą w pełni oddaną Chrystusowi. Swoją gorliwością o zbawienie dusz i swoją żarliwą miłością, promieniowała na nowicjuszki. Modliła się gorąco indywidualnie i wspólnie o dobre powołania do Zgromadzenia. Często ze szczerym zaufaniem i głęboką ufnością mówiła do sióstr profesek o nowicjuszkach "Oto przyszłość Zgromadzenia”.
Kiedy zbliżał się czas moich ślubów wieczystych stawało przede mną pytanie jaki predykat będę nosiła. Jaki sobie wybrać? I w ogóle zaczęło się rodzić we mnie pytanie: Co to jest predykat? Podświadomie czułam, że jego wybór jest ważny. I miałam rację. Już wtedy pojmowałam go jako coś, co mnie będzie określało, co wyznaczy mi drogę, którą pójdę. I tak się stało.
Dwadzieścia dziewięć lat temu, 19 marca 1993 r. w uroczystość świętego Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus otrzymało status zakonnego instytutu habitowego na prawie papieskim.
W bieżącym biuletynie zapraszamy do zapoznania się z rozważaniami drogi krzyżowej, które powstały w oparciu o życie, nauczanie i zachowaną korespondencję Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka. Mamy nadzieję, że opracowane teksty okażą się przydatną pomocą podczas pasyjnych medytacji oraz jeszcze bardziej przybliżą nam postać świętobliwego Ordynariusza diecezji łuckiej na Wołyniu.
Dziękuję Ci, Panie Jezu, za dar Twojej drogi krzyżowej i za to, że na jej ścieżkach spotkałem biskupa Szelążka. Chociaż jestem małym dzieckiem, już teraz mogą się uczyć od biskupa Adolfa Piotra, jak kochać i służyć drugiemu człowiekowi. Panie Jezu, pomóż mi naśladować biskupa Szelążka i spraw, abym z odwagą tak, jak on pokazywał innym, że Ty jesteś najważniejszy!
Biskup Adolf Piotr Szelążek w lipcu 1924 roku pojechał do Lisieux i poznał tam rodzoną siostrę św. Teresy od Dzieciątka Jezus – Paulinę Martin, która w karmelu otrzymała imię Agnieszka od Jezusa. Przez wiele lat pełniła ona funkcję przełożonej wspólnoty karmelitanek w Lisieux. Znajomość biskupa z m. Agnieszką przerodziła się w duchową przyjaźń. Niniejsza droga krzyżowa powstała w oparciu o zachowaną korespondencję między biskupem a m. Agnieszką.
Odkąd zostałam mamą trudno mi się ogląda filmy czy czyta się książki o tematyce wojennej. Myślę, że nie ma w Polsce rodziny, która bezpośrednio nie byłaby doświadczona wojną. Z tego powodu, mimo wszystko, doniesienia o wojnie agresywnej zaskoczyły większość z nas. A na pewno, że jeszcze ktoś mógłby wpaść na tak szalony i nieludzki pomysł wojny z nienawiści do drugiego człowieka.
W naszym najnowszym biuletynie znajdziecie informacje na temat sytuacji sióstr Terezjanek pracujących na Ukrainie, które przygotowała siostra Dawida Prusińska CST przy współpracy z siostrami z Łucka i Berdyczowa. W biuletynie umieszczona jest również relacja z obchodów 72. rocznicy śmierci Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka oraz opis jubileuszowych uroczystości 50-lecia ślubów zakonnych siostry Aleksandry Harmuszkiewicz i Serafiny Jankowskiej CST.
W obliczu toczącej się wojny na Ukrainie, siostry Terezjanki posługujące w Łucku i Berdyczowie przychodzą z pomocą swoim braciom i siostrom cierpiącym i potrzebującym w wyniku rosyjskiej agresji. Ich domy stają się tymczasowym mieszkaniem dla wielu osób, a one same dzielą z nimi ich ból, cierpienie i niepewność. Solidarność, z tymi którzy w jednej chwili tracą wszystko, to największy imperatyw okazywanego serca i współczucia, które przynagla do działania.
