„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Dobry Bóg zechciał przeprowadzić moją duszę przez wiele rodzajów doświadczeń, wiele wycierpiałam od czasu, gdy jestem na ziemi, ale jeżeli w dzieciństwie cierpiałam ze smutkiem, to teraz nie cierpię już w taki sposób, tylko w radości i pokoju, jestem naprawdę szczęśliwa, że cierpię.
Teresa zrozumiała, że nie chodzi o to, by ona miłowała Boga, lecz by dała się miłować przez Niego. Odkrycie tej miłości to również nawrócenie. To nie człowiek nawraca się do Boga, to Bóg zwraca się do człowieka w Jezusie Chrystusie i prosi, by przyjął tę miłość i Mu się powierzył.
Zachowywać słowa Jezusa – oto jedyny warunek naszego szczęścia, dowód miłości naszej dla Niego. Ale czymże jest to słowo? Zdaje mi się, że słowo Jezusa to On sam. On Jezus, Słowo, Słowo Boże!
Teresa doskonale to zrozumiała i kiedy zaczęła odmawiać Ojcze nasz, zatrzymywała się i nie mogła iść dalej, Zrozumiała to, co my ujrzymy dopiero w wieczności. Jednym słowem, już na ziemi kosztowała nieba i nie wyobrażała sobie, co więcej może czekać ją w niebie.
W pierwszą niedzielę Adwentu, 27 listopada 2022 r. w Kościele rozpocząl się nowy rok duszpasterski pod hasłem „Wierzę w Kościół Chrystusowy”. Tematem przewodnim jest refleksja nad Kościołem i jego misją oraz umocnienie wiary w Kościół jako wspólnotę wierzących kroczących razem do domu Ojca.
Tylko pokój, który rodzi się z braterskiej i bezinteresownej miłości, może pomóc nam przezwyciężyć kryzysy osobiste, społeczne i globalne – napisał papież Franciszek w orędziu na 56. Światowy Dzień Pokoju, który będziemy obchodzić 1 stycznia.
Znam tylko jeden sposób osiągnięcia doskonałości, to jest miłość. Jezus płonie miłością do nas. Wpatruj się w Jezusa w Jego Oblicze, tam zobaczysz jak On nas miłuje. Jeden akt miłości pozwoli nam lepiej poznać Jezusa, zbliży nas do Niego na całą wieczność.
Fundamentem modlitwy Teresy jest miłosne milczenie. Wycisza siebie, aby móc słuchać Boga. Gdy ona milknie, Bóg może przemawiać. Teresa jest szczera i wyznaje, że nie pociągają jej wzniosłe, gotowe modlitwy, z wyjątkiem modlitwy liturgicznej.
Jezus żąda, byś Mu oddała wszystko, wszystko, wszystko tak jak można wymagać od największych świętych. Nie bój się, im będziesz biedniejsza, tym bardziej Cię Jezus pokocha. Jestem uboga, ale Pan Bóg daje mi wszystko, w miarę jak zachodzi tego potrzeba.
Teresa przez siedem lat życia zakonnego przeżywała oschłości na modlitwie wewnętrznej. Dla karmelitanki, która codziennie spędza od czterech do pięciu godzin na modlitwie, takie doświadczenie, musiało być dotkliwe. Na modlitwie Teresa szukała Boga dla Niego samego. I wówczas nawet w oschłości są użyteczne, ponieważ świadczą, że nie idziemy na modlitwę dla zaspokojenia własnych uczuć, lecz dla samego Boga.
