„Na ziemi nie trzeba się przywiązywać do niczego, nawet do najniewinniejszych rzeczy,
gdyż zabraknie ich wam w chwili, gdy najmniej o tym się myśli.
Jedynie to, co wieczne, może nas zadowolić”.
Całkowita wolność od rozproszeń nie jest możliwa. One wciąż wracają i nigdy cię nie opuszczą. Z pomocą Ducha Świętego możesz jednak zminimalizować ich negatywny wpływ, przemieniając je w jeszcze jeden akt zapomnienia o sobie. Jak Teresa z Lisieux. Wypracowała ona odpowiednie postawy wewnętrzne na każdy moment dnia, które pomagały jej potem skupić się w trakcie modlitwy.
Święto Miłosierdzia obchodzone jest w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, czyli II Niedzielę Wielkanocną, zwaną obecnie Niedzielą Miłosierdzia Bożego. Inspiracją dla ustanowienia tego święta było pragnienie Jezusa, które przekazała Siostra Faustyna. Pan Jezus powiedział do niej: Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299). Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników.
Chrzest księcia Mieszka I to przełomowe wydarzenie w dziejach państwa i narodu polskiego, które jest uznawane za symboliczny początek polskiej państwowości. Miało ono fundamentalne znaczenie polityczne, tożsamościowe, a także kulturowe i wprowadziło rodzące się wówczas państwo polskie w krąg cywilizacyjny Europy Zachodniej.
Pogrzeb biskupa Adolfa Piotra Szelążka był wielkim wydarzeniem nie tylko dla kapłanów diecezji łuckiej, sióstr franciszkanek oraz mieszkańców Zamku Bierzgłowskiego. Był on przede wszystkim niecodziennym wydarzeniem religijnym dla mieszkańców Torunia i diecezji chełmińskiej.
Św. Tereskę poznałam późno. Najpierw zastanawiałam się nad tym jakie jest moje powołanie. W swoim sercu czułam wezwanie do życia zakonnego. Czułam że Jezus mnie wzywa, abym żyła całkowicie oddana Jemu, ale zupełnie nie wiedziałam gdzie i jak.
Wydawało się, że przed Marią wreszcie pojawiła się nadzieja na spokojną przyszłość. Bez nagłych niespodzianek, bez zawirowań, bez groźby upokorzenia. Jednak w tym momencie nadszedł list od Piotra. Brat zapraszał ją do Ameryki. Do listu był dołączony bilet na kajutę pierwszej klasy.
Teresa wstąpiła do Karmelu z jasnymi ideami. Była już po lekturze Autobiografii św. Teresy z Avila i od niej uczyła się jak sięgać po wysokie cele i wielkie pragnienia. Jak Teresa Wielka była również gotowa oddać życie za innych, na wzór Chrystusa, praktykować miłość, aż do wyniszczenia. Lektura Autobiografii oraz zbieżność duchowych pragnień z Teresą Wielką pozwoliły Teresie pójść naprzód w realizacji pragnień, do których zapraszał ją Jezus.
Przeżywamy Paschalne Wydarzenia Zbawcze. Dokonały się one w konkretnym kontekście historycznym, ale nie zamykają się w wymiarach czasu i przestrzeni. Zmartwychwstały Chrystus, który jest Alfą i Omegą, odnowił i wypełnił Boską obecnością cały wszechświat. Uprzywilejowanym jednak miejscem Jego spotkania jest Kościół, jako Wspólnota wiary.
Chrystus mówiąc w Ewangelii o sądzie ostatecznym, ukazuje miłosierdzie jako podstawowe narzędzie, miarę wiecznego zbawienia: „Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie...” Miłość, miłosierdzie Jezusa wskazuje nam istotę naszej drogi duchowej na ziemi. Ma być to droga miłosierdzia – bo za miłość, miłosierdzie płaci się tylko miłością.
W wieku kilkunastu lat już rozeznawałam moje powołanie, a modlitwa i tęsknota za Bogiem była żywa i coraz silniejsza. Postać św. Teresy poszerzyła mi serce, odświeżyła umysł, ale przede wszystkim ukazała mi Boga jakiego do tej pory nie znałam: Boga – Ojca, dobrego i kochającego Tatusia. Poczułam się chciana i kochana a św. Teresa od Dzieciątka Jezus stała mi się tak bliska jak siostra.
