Ks. Piotr Liszka w książce pt. Charyzmatyczna moc życia zakonnego napisał, iż charyzmat Założyciela przekazywany jest w danym Instytucje najpierw poprzez obserwacje życia Założyciela, następnie przez przekaz informacji, a potem poprzez wspólne uczestniczenie w określonym stylu życia. Oznacza to, iż charyzmat danej rodziny zakonnej zakorzeniony jest głęboko nie tylko w charyzmacie Założyciela, ale niezwykle istotny jest również charyzmat pierwszych uczniów współuczestniczących w założeniu.
Charyzmat powinien wyróżniać się z jednej strony stałością i wiernością, ale z drugiej musi zaistnieć w jego realizacji nieustanna kreatywność. Musi być czynnik dostosowania do potrzeb współczesnego Kościoła. Z historii Kościoła wiemy, że w czasie istnienia danej rodziny zakonnej pojawia się szereg odnowicieli, którzy sięgając do pierwotnej idei odradzają charyzmat.
Rodzina zakonna sióstr Terezjanek powstała na Wołyniu. Zgromadzenie zostało erygowane 1 sierpnia 1936 roku. Niestety nieprzewidziane trudności personalne, a potem wybuch wojny zakłóciły harmonijny rozwój Kongregacji. Po zakończeniu II wojny światowej Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus znalazło się w jeszcze trudniejszej sytuacji.
Zgromadzenie pozbawione domu macierzystego oraz innych placówek nie miało fizycznego miejsca, gdzie mogłaby się dokonać odnowa. Siostry miały utrudniony kontakt pomiędzy sobą ze względu na brak papieru i kopert po wojnie oraz niedoskonałe działanie poczty w rzeczywistości powojennej. Założyciel biskup Adolf Piotr Szelążek, który jako wygnaniec osiadł w Zamku Bierzgłowskim, nie mógł pomóc siostrom ze względu na ograniczone możliwości działania, znajdując się poza jurysdykcją swojej diecezji. Dodatkową trudnością było to, że tak naprawdę nie było osoby kierującej zgromadzeniem, gdyż pełniąca urząd Przełożonej Generalnej matka Maria Kubasiewicz ociągała się z podjęciem, jakichkolwiek działań, które pomogłyby odrodzić się terezjańskiej rodzinie zakonnej.
Mimo wszystkich trudności i przeciwności losu siostry Terezjanki pod natchnieniem Bożej Łaski pozostały wierne powołaniu i charyzmatowi. Powróciły do ideału życia zakonnego. Podjęły starania, by zjednoczyć się na nowo we wspólnotach. Zaczęły szukać możliwości nowych dróg rozwoju. Wykazały się heroiczną postawą zawierzenia.
Osobą, która właściwie odczytała w tym trudnym czasie charyzmat i poprowadziła zgromadzenie w duchu św. Teresy od Dzieciątka Jezus była wybrana podczas II kapituły matka Bernarda Nakonowska. W czasie pełnionego przez matkę Bernardę urzędu dokonała się duchowa i liczebna odnowa Zgromadzenia. Matka Bernarda z wielką troską zadbała o duchową formację sióstr, zjednoczyła wspólnoty i żarliwie zachęcała do naśladowania św. Teresy z Lisieux. Była dla wszystkich sióstr Terezjanek ostoją i nadzieją na przyszłość.
Dnia 29 stycznia 2022 roku Terezjanki obchodziły 55. rocznicę śmierci m. Bernardy Nakonowskiej. W Archiwum Zgromadzenia zachowały się świadectwa sióstr na temat świętobliwego życia tej niezwykłej Terezjanki. Wiele sióstr do dnia dzisiejszego modli się w różnych intencjach przez jej wstawiennictwo. Jej nauka i duchowe wskazówki są nadal aktualne.
W najbliższym czasie na naszej stronie internetowej pragniemy udostępnić archiwalne materiały dotyczące matki Bernardy Nakonowskiej. Mamy nadzieję, że popularyzacja postaci tej niezwykłej Terezjanki, ukaże nadzwyczajne bogactwo jej osobowości i pobożności, zachęci do życia w duchowej gorliwości, a przede wszystkim zachwyci nas i duchowo umocni. Ufamy, że matka Bernarda Nakonowska stanie się dla wielu z nas przykładem prawości i wytrwałości w dążeniu do celu. Niech świadectwo jej życia pomoże nam odnaleźć osobistą drogę do świętości oraz zmotywuje do ciągłego poszukiwania woli Bożej.
Zapraszamy do lektury nowego cyklu terezjańskich artykułów.
s. Bogumiła Ptasińska CST
