Trzeba czynić wszystko, co jest możliwe, dawać bez wyrachowania, wciąż wyrzekać się siebie, jednym słowem świadczyć o miłości wszelkimi dobrymi czynami, na jakie nas stać. Ale właściwie to wszystko za mało, toteż jest rzeczą konieczną, abyśmy po wykonaniu wszystkiego, co do nas należało, uznali, że jesteśmy sługami nieużytecznymi, ufając jednakże, iż Pan Bóg w swej łaskawości obdarzy nas tym, czego pragniemy. Tego właśnie spodziewają się małe dusze biegnące drogą dziecięctwa: mówię biegnące, a nie odpoczywające.
Nie sadźmy, że Teresa wzywa ludzi do jakiegoś kwietyzmu. Nigdy nie lekceważyła osobistego współdziałania człowieka, ale wskazywała mu właściwe miejsce, a mianowicie – w służbie zaufania i zawierzenia. Nie po to człowiek czyni wysiłki, by Bogiem się posługiwać, by własnymi zabiegami i własnym trudem podporządkować sobie Boga, lecz by się przekonać o własnej nędzy i słabości. Ilekroć wykona wszystkie dobre czyny, będące w jego mocy, szybko pozna, że jest sługą nieużytecznym. Wtedy, gdy się natrudzi i jest wyczerpany, powinien usłyszeć słowa Jezusowe i przekonać się o Jego miłosierdziu: Przyjdźcie do Mnie wszyscy utrudzeni, a Ja was nauczę cichości i pokory (Mt 11, 28-29). W ten sposób wielkoduszność i osobiste wysiłki człowieka zajmują należne miejsce.
Świętość objawia się zawsze pomiędzy nieskończenie miłosiernym Bogiem a nędznym i bezsilnym człowiekiem. Teresa uznaje swoja niemoc i ma przekonanie, że Bóg w swoim miłosierdziu przyjdzie jej na pomoc. Jezusowe ramiona dźwigają ją do Ojca, który jest źródłem wszelkiej świętości. Stąd rodzi się w niej dwojaka postawa: oddanie siebie Miłości miłosiernej i ślepe zaufanie tej Miłości. Owocem takiej postawy jest miłosierne zawierzenie Jezusowi.
Jean Lafrance
Św. Tereso od Dzieciątka Jezus, spraw, abyśmy byli otwarci na działanie łaski Bożej w naszym wnętrzu. Pomóż nam z gorliwością wypełniać dobre uczynki zgodne z wola Bożą. Amen.
Św. Tereso od Dzieciątka Jezus – módl się za nami!
