W pierwszych miesiącach 1918 r., po ustanowieniu w Warszawie Rady Regencyjnej, ks. A. P. Szelążek został powołany na doradcę w sprawach Kościoła katolickiego. Prace w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego rozpoczął w okresie rządów premiera Antoniego Ponikowskiego. Początkowo objął stanowisko Radcy Ministerialnego, następnie Naczelnika Wydziału Katolickiego i wreszcie Dyrektora Departamentu ad personam. Sprawując te funkcje, zajmował się między innymi skomplikowaną sprawą uposażeń duchowieństwa, występował przeciwko niesłusznej parcelacji pounickich ziem kościelnych, troszczył się o udogodnienia dla akcji budowlanej. Zebrał wyczerpujące materiały, niezbędne do uregulowania stosunków kościelno-państwowych. Opracowując i opiniując odpowiednie projekty prawne, zgodnie z nakazem sumienia bronił interesów Kościoła, licząc się jednak z potrzebami Rzeczypospolitej. „Szanowali go ci wszyscy, którzy mieli sposobność z bliska patrzeć na pracę, więcej na poświęcenie się dla sprawy Bożej i Kościoła.”
Jako referat spraw kościelnych, ks. bp A. P. Szelążek wniósł ważny wkład w działalność Biura Pokoju, zorganizowanego w Warszawie. W czasie wojny polsko-sowieckiej w 1920 r. potrafił zachować spokój, wypływający z całkowitego zawierzenia Bogu. Budziło to zdziwienie i zastanowienie wśród urzędników państwowych. Założyciel Biura – Eugeniusz Romer wspominał: „Ks. Szelążek oprócz wysokich kwalifikacji towarzyskich uderzał punktualnością w pracy, a jedrnością informacji w słowie i piśmie: jego zaś pogoda i siła, z chwilą zbliżenia się nawałnicy wojennej do Warszawy, uderza w tamtym towarzystwie czarującym spokojem.”
Sufragan płocki uczestniczył również w pertraktacjach pokojowych w Rydze, gdzie był członkiem polskiej delegacji. Pełnił tam funkcję biegłego od spraw majątkowych Kościoła katolickiego. Wysunął wówczas tezę, że majątki kościelne, zabrane w Polsce przez rząd carski, nie były wzięte na własność Skarbu, lecz zostały przejęte w administrację państwową. Postulat ten, zaakceptowany przez strony zawierające układ, stał się podstawą do określenia zobowiązań Rządu względem Kościoła. Przy okazji tych rozmów ks. bp zabiegał o prawa dla katolików, którzy pozostali na terenach przyłączonych do Rosji, Ukrainy i Białorusi. O sytuacji Kościoła katolickiego na tych terenach został wcześniej poinformowany przez abpa Jana Cieplaka. W liście z dnia 4 marca 1921 arcybiskup szczegółowo przedstawiał problem prześladowania religii i duchowieństwa oraz sprawy majątkowe Kościoła na terenie diecezji mohylewskiej. Po zakończonych negocjacjach ks. bp Szelążek stwierdził: „Delegacja Polska wszystko co mogła, uczyniła w ich obronie.” Inne poglądy w tej kwestii wyrażali przedstawiciele duchowieństwa kresowego, utrzymując, że rokowania ryskie nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Również rosyjscy dziennikarze w swoich gazetach „ (…) wyśmiewali pretensje eksperta religijnego na paltach Ryskich, biskupa Adolfa Szelążka i opiewali swój tryumf, że żadnego uprzywilejowanego stanowiska Kościół katolicki przez umowę ryską w unii sowieckiej nie uzyskał.”
s. Beniamina Karwowska CST
Ks. Bp Adolf Piotr Szelążek. Wierny Świadek Chrystusa.
