Wybuch I wojny światowej zastał ks. Szelążka za granicą, ale wkrótce po powrocie do kraju poświecił się on z wielkim zaangażowaniem dziełu reorganizacji Kościoła katolickiego w odradzającym się państwie Polskim. Od 1916 r. brał udział w posiedzeniach i pracach Konferencji Episkopatu Polski Prowincji Warszawskiej jako konsultor bpa Nowowiejskiego. W czasie sesji zalecano mu różne odpowiedzialne prace, między innymi przygotowanie wykazu dóbr zajętych przez carat po upadku powstania styczniowego, oszacowanie szkód wyrządzonych poszczególnym kościołom w czasie działań wojennych, przygotowanie materiałów dotyczących funduszów kościelnych pozostających w administracji rosyjskich rządów gubernialnych. W kręgach kościelnych uchodził za osobę bardzo pracowitą, o szerokich horyzontach myślowych. Aktywny tryb życia i działania gorliwego kapłana został zakłócony w czerwcu 1917 r., kiedy przeciążony licznymi obowiązkami oraz zmartwieniami, niespodziewanie zachorował. Lekarze zlecili mu natychmiastowy odpoczynek. Nie mógł nawet uczestniczyć w zakończeniu roku akademickiego w seminarium.
Choroba nie trwała jednak długo, a pobyt w domu rodzinnym został wykorzystany na opracowanie zleconych mu zadań. W środowisku płockim pojawiły się niepokojące opinie na temat stanu zdrowia ks. Kan. Szelążka, nie wzbudziły one jednak obaw i niepewności wśród pasterzy Kościoła. Na sesji Episkopatu Polski 11-12 grudnia 1917 r. nie tylko podziękowano mu za dotychczasową pracę, ale podjęto decyzje o wysunięciu jego kandydatury na stanowisko Naczelnika Kościoła Katolickiego w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Propozycja została przyjęta i w marcu 1918 roku ks. Szelążek opuścił Płock i zamieszkał w Warszawie, w Alejach Róż 6/4.
s. Beniamina Karwowska CST
Ks. Bp Adolf Piotr Szelążek. Wierny świadek Chrystusa.
