W homilii o. Feliks podkreślił znaczenie ślubów zakonnych oraz cnotę wierności, która jest niezbędna do ich wiernego wypełniania. Zachęcił również do codziennego, osobistego ponawiania aktu oddania się Chrystusowi oraz do pielęgnowania w sobie wdzięczności za cenny dar powołania do życia konsekrowanego.

Po Mszy Świętej wspólnie zaśpiewaliśmy Siostrze „Plurimos annos”.

Życzymy s. Magdalenie wielu łask Bożych oraz mocy Ducha Świętego. Niech Patronka naszego Zgromadzenia, św. Teresa od Dzieciątka Jezus, wyprasza Siostrze potrzebne łaski, siły i radość na dalsze lata życia i posługi.

s. Bogumiła Ptasińska CST

The post 60. rocznica profesji s. Magdaleny appeared first on Terezjanki.

28 sierpnia przypada 149. rocznica śmierci św. Zelii, która w wieku 45 lat odeszła do wieczności. Kim była mama św. Teresy i dlaczego historia jej życia jest tak wyjątkowa?

Urodziła się 23 grudnia 1831 r. w okolicach Alençon we Francji. Na chrzcie otrzymała dwa imiona – Maria Azelia. Przez całe życie nazywano ją jednak Zelią, co wiązało się z francuskim słowem „zèle”, oznaczającym gorliwość. Zelia Martin pod każdym względem odznaczała się wyjątkową gorliwością.

Początkowo w jej sercu zakiełkowało pragnienie życia zakonnego. Bóg miał jednak wobec niej inne plany i sprawił, że poznała Ludwika – pobożnego zegarmistrza i jubilera.

Zelia Guérin poślubiła Ludwika Martin. Dobry Bóg pobłogosławił ich małżeństwu i obdarzył ich potomstwem. Zelia z wielkim poświęceniem, miłością i cierpliwością troszczyła się o dom, męża i dzieci.

Kochała swojego męża całym sercem. Często z nim rozmawiała, dzielili się swoimi troskami i wspólnie modlili się do Dobrego Boga. Codziennie rano chodzili razem na Eucharystię. Często adorowali Jezusa w Najświętszym Sakramencie i codziennie odmawiali różaniec. Kiedy Ludwik wyjeżdżał w interesach, pisała do niego listy, wyrażając w nich swoją miłość i tęsknotę.

Godna podziwu była jej postawa wobec dzieci, które wychowywała z wielką starannością. Pragnęła, aby miały zapewnione niezbędne warunki życia i odpowiednie wykształcenie, a także dbała o ich dobro duchowe. Poświęcała im każdą wolną chwilę – bawiła się z nimi, grała w gry i chodziła na spacery.

Zelia osobiście przygotowywała swoje dzieci do przyjęcia sakramentów. Uczyła córki modlitwy i sama codziennie modliła się razem z nimi. Dbała o to, aby poznały miłość Boga i potrafiły zaufać Mu całym sercem.

Zelia była niezwykle aktywną i przedsiębiorczą kobietą. Nigdy nie myślała egoistycznie o sobie, lecz na pierwszym miejscu stawiała rodzinę. Prowadziła gospodarstwo domowe, zajmowała się dziećmi oraz zakładem koronkarskim, w którym zatrudniała kilka kobiet.

Zelia prowadziła również szeroką korespondencję. W jej epoce porozumiewano się głównie za pomocą listów. To dzięki zapisanym przez nią słowom znamy dziś tak wiele szczegółów nie tylko z jej życia, ale również z życia całej rodziny Martin.

Poświęcała się także służbie bliźniemu. Pomagała potrzebującym, troszczyła się o ubogich z sąsiedztwa, swoje pracownice i służącą. Zaopiekowała się swoim starym i niedołężnym ojcem, a także często doradzała bratu, a nawet upominała go, gdy zachodziła taka potrzeba. Potrafiła również przebaczać krzywdy osobom, które ją zraniły lub skrzywdziły.

Żyjąc bardzo aktywnie, nigdy nie zaniedbywała życia duchowego. Ufała Bogu i Jego dobroci. Wierzyła, że Wszechmogący Bóg pragnie dobra każdego człowieka i bardzo go kocha. Miała szczególne nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny oraz św. Józefa. Jej głęboka wiara i nadzieja były inspiracją dla córek, które wzrastały w duchowości zawierzenia.

Zelia nigdy nie zwątpiła w miłość Boga, nawet w obliczu ciężkich prób, którym została poddana – śmierci czworga dzieci, problemów w prowadzeniu firmy czy trudności wychowawczych związanych z jedną z córek.

Pani Martin wykazała się niezwykłą wiarą i nadzieją w obliczu choroby nowotworowej, która okazała się nieuleczalna. Kierując się wielkoduszną miłością, dopóki tylko mogła, zajmowała się domem i pracą. Jednocześnie, zdając się na Bożą Opatrzność, podtrzymywała na duchu zrozpaczonego męża i pocieszała córki zaniepokojone jej stanem zdrowia.

Święta Zelia znosiła cierpienie i ból, ofiarując je Bogu. Zmarła 28 sierpnia 1877 roku. Ostatnie słowa, jakie napisała w liście do brata, są aktem całkowitego oddania się Bogu:

„No cóż, jeśli Najświętsza Maryja Panna mnie nie uzdrawia, to znaczy, że mój czas się kończy i że Dobry Bóg chce zabrać mnie z tej ziemi i dać mi odpocznienie gdzie indziej…”

Święta Zelia Martin może być patronką każdej żony i matki, ale nie tylko. Może być również wzorem dla każdej kobiety samotnej lub osoby konsekrowanej. Możemy uczyć się od niej poświęcenia, cierpliwości, wiary i całkowitego zaufania Bogu.

s. Bogumiła Ptasińska CST

Modlitwa przez wstawiennictwo św. Zelii

Święta Zelio Martin, matko pełna wiary i odwagi, przychodzę do Ciebie z prośbą o Twoje wstawiennictwo. Uproś mi serce ufne, proste i wytrwałe, aby w codziennych obowiązkach nie brakowało mi miłości i pokoju.

Wspieraj mnie w chwilach zmęczenia i niepewności, abym tak jak Ty potrafiła łączyć pracę, troskę o bliskich i modlitwę. Prowadź mnie ku pełnemu zaufaniu Bogu, który był źródłem Twojej siły i pokoju. Amen.

The post Św. Zelia – kobieta oddana Bogu i rodzinie appeared first on Terezjanki.

Wdzięczność za dar powołania i 25 lat wiernej służby siostry Nikodemy jest jednocześnie wdzięcznością całego Zgromadzenia. Wspólnota sióstr cieszy się otrzymanymi przez Jubilatkę łaskami i razem z nią dziękuje Bogu za dar powołania oraz wszystkie lata oddane Jemu i ludziom.

Droga Siostro Jubilatko, życzymy, aby poprzez Twoje dłonie i serce Boża miłość nieustannie docierała do osób, które Pan stawia na Twojej drodze. Niech w Twoim sercu coraz mocniej płonie płomień wiary, nadziei i miłości. Niech duchowa droga dziecięctwa Bożego, inspirowana przykładem św. Teresy od Dzieciątka Jezus, którą wiernie realizujesz w swoim życiu, przynosi obfite owoce i rozszerza się aż po krańce świata. Niech każdy kolejny dzień będzie dla Ciebie okazją do ufnego oddawania się Bogu i odkrywania Jego miłości.

s. Hiacynta Augustynowicz CST

The post 25 lat w służbie Bogu appeared first on Terezjanki.

Jako wspólnota terezjańska posługująca w Domu Generalnym, otoczyłyśmy zmarłego modlitwą, powierzając go Bożemu Miłosierdziu i trwając w duchowej jedności z całą rodziną salwatoriańską.

Zapraszamy do wysłuchania homilii.

Drodzy bracia i siostry,

Słowo Boże zawarte w fragmencie Ewangelii, który właśnie usłyszeliśmy, przekazuje nam – zwłaszcza w swojej końcowej części – przesłanie wielkiej pociechy. Jezus mówi do swoich uczniów:

„Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18,19-20).

Słowa te przypominają nam, że modlitwa nigdy nie jest odosobnionym gestem, lecz doświadczeniem wspólnoty, które łączy nas z Panem i między sobą. Kiedy wspólnota gromadzi się w wierze, sam Chrystus staje się obecny pośród niej, towarzysząc jej siłą swojej obecności i pocieszając jej członków. Dlatego zarówno w chwilach radości, jak i w chwilach próby wiemy, że nie jesteśmy sami: Pan gromadzi nas jako braci i siostry i zaprasza nas, byśmy szli razem z Nim, jako wspólnota, z ufnością i nadzieją.

W świetle tej obietnicy Pana słowa Ewangelii nabierają dziś szczególnego znaczenia, gdy odprawiamy tę Mszę Świętą w intencji śp. Jana Kowalczyka, ojca naszego Przełożonego Generalnego, ks. Krzysztofa.

Śmierć rodzica jest zawsze trudnym i bolesnym momentem. Nie ma znaczenia, ile mamy lat, ani ile lat miał nasz ojciec lub matka. Kiedy odchodzi jeden z rodziców, zamyka się ważny rozdział naszego życia. Wielu z nas, tu obecnych, już przeżyło to doświadczenie i zna pustkę, smutek oraz wiele emocji, które towarzyszą tym chwilom.

Jako chrześcijanie i zakonnicy głęboko wierzymy w zmartwychwstanie, życie wieczne i świętych obcowanie. Wierzymy, że śmierć nie ma ostatniego słowa i że Zmartwychwstały Chrystus otworzył dla nas bramy życia. Jednak z ludzkiego punktu widzenia rozstanie pozostaje bolesne. I nie powinno nas to dziwić. Nawet Jezus płakał nad śmiercią swojego przyjaciela Łazarza.

I właśnie dlatego Pan obdarza nas wspólnotą. Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam o cennym aspekcie życia zakonnego: wspólnej modlitwie. Kiedy spotykamy się w imię Jezusa i modlimy się razem, sam Chrystus jest obecny pośród nas. Drogi księże Krzysztofie, nasza obecność na tej Eucharystii, jako wspólnoty Domu Macierzystego, podczas której modlimy się w szczególny sposób za twojego ukochanego tatę Jana, ma być konkretnym znakiem naszej braterskiej bliskości. Oprócz modlitwy i ofiarowania tej Mszy Świętej pragniemy wyrazić ci naszą przyjaźń, nasze wsparcie i współczucie w tej chwili smutku.

Wiara przypomina nam, że Zmartwychwstały Chrystus jest silniejszy od wszelkiego zła, a nawet od śmierci. To On, nasz Zbawiciel, obdarza nas nadzieją na ostateczne spotkanie z Bogiem i z naszymi bliskimi w życiu wiecznym. Nadzieja ta podtrzymuje serce w godzinie próby, przynosi pocieszenie w smutku i pomaga nam patrzeć w przyszłość z ufnością i spokojem.

Towarzyszymy Ci naszą modlitwą i prosimy, abyś przekazał swojej Rodzinie wyrazy naszego szczerego współczucia oraz nasze najgłębsze kondolencje.

Powierzamy zmarłego Jana miłosiernej miłości Ojca, ufając, że Pan, pełen dobroci i miłosierdzia, przyjmie go w radości życia wiecznego.

Réquiem ætérnam dona ei, Dómine. Et lux perpétua lúceat ei. Requiéscat in pace.

Amen.

Uroczystości pogrzebowe śp. Jana Kowalczyka odbędą się w piątek 14 sierpnia o godz. 15.00 w kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Zembrzycach koło Suchej Beskidzkiej.

s. Dawida Prusińska CST

The post W modlitewnej jedności z Ojcem Generałem appeared first on Terezjanki.

Jubileuszowe obchody rozpoczęły się w kościele św. Jakuba Apostoła w Toruniu, gdzie spoczywa nasz Założyciel – Sługa Boży biskup Adolf Piotr Szelążek. Wieczorna adoracja Najświętszego Sakramentu stała się dla nas czasem dziękczynienia za dziewięćdziesiąt lat historii, za wszystkie siostry, które wiernie realizowały pozostawiony nam charyzmat, oraz za dobro, które Bóg dokonał przez ich posługę.

Centralnym punktem obchodów była uroczysta Eucharystia sprawowana 2 sierpnia. Mszy Świętej przewodniczył biskup Arkadiusz Okroj, który wygłosił również homilię. We wspólnej modlitwie uczestniczył także biskup Józef Szamocki, a wszystkich zgromadzonych w kościele gości powitał proboszcz parafii, ks. kan. Wojciech Kiedrowicz.

W homilii biskup Arkadiusz Okroj przypomniał postać naszego Założyciela – pasterza obdarzonego wieloma talentami, które z oddaniem wykorzystywał w służbie Kościołowi. Podkreślił jego troskę o rozwój diecezji łuckiej, działalność charytatywną oraz szczególną miłość do dzieci i młodzieży. Przypomniał również, że jednym z najcenniejszych dzieł biskupa Szelążka było powołanie w 1936 roku naszego Zgromadzenia.

Ksiądz Biskup zachęcił nas, abyśmy nadal wiernie żyły duchowością św. Teresy od Dzieciątka Jezus – prostotą, ufnością i miłością przeżywaną w codzienności. Przypomniał, że właśnie w małych gestach, wykonywanych z wielką miłością, najpełniej realizuje się droga do świętości.

Na zakończenie Eucharystii wspólnie odśpiewaliśmy hymn „Te Deum”, dziękując Bogu za dar jubileuszu. Następnie wraz z biskupami udaliśmy się do grobu Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka, prosząc przez jego wstawiennictwo o wierność otrzymanemu charyzmatowi. Uczestnicy uroczystości otrzymali również pamiątkowe książeczki przybliżające postać Założyciela oraz historię i duchowość naszego Zgromadzenia.

Niech przeżywany jubileusz będzie dla nas wszystkich czasem odnowienia i wdzięczności za otrzymane powołanie. Niech umacnia nas do dalszego wiernego realizowania charyzmatu – szerzenia miłości dla Najwyższej Miłości – wszędzie tam, gdzie Bóg nas posyła.

s. Bogumiła Ptasińska CST

Autor zdjęć: Krystyna Bilska

The post Jubileusz wdzięczności appeared first on Terezjanki.

Nasze zgromadzenie zostało założone przez biskupa Adolf Piotr Szelążek na Kresach Wschodnich. Wsłuchując się w natchnienia Ducha Świętego i odczytując potrzeby Kościoła swoich czasów, powołał do życia wspólnotę, której misją jest nieść ludziom miłość dla Najwyższej Miłości wszędzie tam, gdzie Bóg posyła siostry.

Kluczem do realizacji tego charyzmatu jest duchowość św. Teresa z Lisieux – jej „mała droga”, oparta na prostocie, ufności i bezgranicznej miłości do Boga. To właśnie tą drogą siostry w Polsce i na misjach starają się każdego dnia żyć i służyć, aby Bóg był coraz bardziej poznawany, kochany i uwielbiany.

Dziewięćdziesiąt lat to niewiele wobec wielowiekowej historii wielu zakonów. Jednak każde zgromadzenie ma w Kościele swoją niepowtarzalną misję. Naszą szczególną troską jest modlitwa za kapłanów – o ich świętość i wierność powołaniu, o nowe powołania do życia kapłańskiego i zakonnego oraz o to, by jak najwięcej ludzi odkrywało piękno żywej relacji z Bogiem i doświadczało Jego ojcowskiej miłości.

Dzisiaj wszystkie wspólnoty naszego zgromadzenia – w Polsce i na świecie – świętują ten jubileusz na swój własny sposób. My, we wspólnocie rzymskiej, rozpoczęłyśmy ten dzień od uroczystej Eucharystii sprawowanej przez ojców salwatorianów w naszej intencji. Po południu uczestniczymy we Mszy Świętej w Bazylice św. Piotra, następnie w adoracji Najświętszego Sakramentu, a dzień zakończymy wspólną rekreacją.

Z serc pełnych wdzięczności dziękujemy dziś Bogu za dar naszego zgromadzenia, za osobę biskupa Adolfa Piotra Szelążka, za wszystkie siostry, które przez dziewięćdziesiąt lat wiernie realizowały i nadal realizują jego charyzmat. Niech Pan prowadzi nas dalej drogą świętości, abyśmy każdego dnia były czytelnym znakiem Jego miłości dla świata.

s. Dawida Prusińska CST

The post 90 lat naszej historii appeared first on Terezjanki.

Przygotowania do przyjęcia Świętych Gości z Francji rozpoczęły się już w lutym. We współpracy z zespołem duszpasterskim rodziły się kolejne pomysły na to, jak chcemy by wyglądało to niezwykłe spotkanie. Z perspektywy czasu można powiedzieć, że to Duch Święty prowadził wszystkie działania do szczęśliwego finału. Było to możliwe dzięki otwartości sióstr, ich modlitwie oraz żywemu zainteresowaniu podejmowanymi inicjatywami.

Czas przygotowań mijał bardzo szybko i wreszcie nadszedł wyczekiwany dzień – 15 lipca. Już od godziny 20.00 wierni licznie gromadzili się przy kościele, oczekując przyjazdu motocyklistów eskortujących relikwie.

Wcześniej, o godzinie 16.00, motocykliści spotkali się z funkcjonariuszami policji, którzy omówili przebieg trasy przejazdu. Następnie zgromadzili się w kościele na Koronce do Miłosierdzia Bożego. Siostry towarzyszyły im podczas modlitwy i uroczystego posłania. Po błogosławieństwie 48 motocykli wyruszyło do Suwałk, aby przywieźć naszych Świętych Gości.

Planowany przyjazd relikwii wyznaczono na godzinę 21.00. Zapełniony kościół oraz tłumy zgromadzone przed świątynią, z różami w dłoniach i wielkim wzruszeniem w sercach, wypatrywały pierwszego motocykla – znaku, że chwila spotkania ze św. Teresą oraz świętymi Zelią i Ludwikiem Martin właśnie nadeszła.

Po wjeździe do Moniek samochód z relikwiami, eskortowany przez motocyklistów, uroczyście przejechał ulicami centrum miasta. W blasku świateł rozświetlających fasadę kościoła mężczyźni ze Wspólnoty Różańcowej Nazaret stanęli gotowi, by z należną czcią wnieść do świątyni relikwie św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Sześciu z nich niosło relikwiarz, a pozostali członkowie wspólnoty towarzyszyli im w modlitewnej procesji. Tuż za nimi dwie rodziny ze swymi dziećmi wniosły relikwie świętych Zelii i Ludwika Martin, dając piękne świadectwo, że świętość życia rodzinnego jest wciąż żywa i obecna we wspólnocie Kościoła.

To, co wydarzyło się później podczas tego wyjątkowego spotkania, najlepiej oddadzą świadectwa osób, które przez kolejne godziny przychodziły do kościoła, by modlić się przy relikwiach i powierzać Bogu swoje intencje.

Po ponad osiemnastu godzinach obecności relikwii w kościele parafialnym w Mońkach nadszedł moment pożegnania. W atmosferze modlitwy i śpiewu dwa małżeństwa w towarzystwie swoich małych dzieci poniosły relikwiarz świętych Ludwika i Zelii, a tuż za nimi sześciu motocyklistów z wielką czcią niosło relikwie św. Teresy. W uroczystej procesji relikwie zostały odprowadzone do przygotowanego samochodu. Chwila pożegnania była pełna wzruszeń – nie brakowało łez, ale przede wszystkim wdzięczności za ten niezwykły czas łaski.

Na zakończenie ks. bp Ciereszko, który przewodniczył Mszy Świętej o godz. 14.00, wraz z ks. Wojciechem Wojtachem proboszczem parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Mońkach uroczyście umieścili relikwiarze w samochodzie peregrynacyjnym. O godzinie 15.40 motocykliści wyruszyli w drogę do wspólnoty Sióstr Terezjanek w Ostrowi Mazowieckiej, a tuż za nimi podążył samochód z relikwiami, rozpoczynając kolejny etap peregrynacji – niosąc ze sobą nadzieję, że również tam obecność św. Teresy i jej świętych Rodziców stanie się źródłem wielu łask.

s. Laura Michalak CST

„Był to wyjątkowy czas modlitwy, zatrzymania i wdzięczności. Dziękowaliśmy Panu Bogu za dar naszego małżeństwa, za to, że mamy siebie nawzajem, za zdrowe dzieci oraz wnuczkę. Spotkanie ze Świętą Rodziną z Lisieux umocniło nas w przekonaniu, że świętość rodzi się w codzienności – w miłości, wzajemnym wsparciu i wierności Bogu.” – Agnieszka i Tomek

„Przygotowując się do peregrynacji, czułam się tak, jakbym oczekiwała wizyty kogoś z rodziny – kogoś bardzo bliskiego, kogo dawno nie widziałam. Już podczas próby naszej scholi towarzyszyły mi wielka radość i głęboki pokój serca.” – Łucja

„Podczas nawiedzenia relikwii św. Teresy oraz jej Rodziców w naszej parafii szczególnie poruszyło nas to, że byli oni zwykłymi ludźmi – takimi jak my. Kochali Pana Boga i siebie nawzajem. Mimo codziennych obowiązków i życiowych trudności pozostali wierni Bogu, swojej wierze, miłości małżeńskiej i rodzinie. Spotkanie z tą Świętą Rodziną umocniło naszą wiarę, napełniło nas nadzieją oraz przypomniało, że świętość w rodzinie buduje się każdego dnia – poprzez wzajemną miłość, cierpliwość, troskę o siebie nawzajem i przebaczenie.” – Mariusz i Jolanta z dziećmi

„Czas peregrynacji św. Teresy oraz jej Rodziców przeżyłam bardzo głęboko i wyjątkowo. Miałam wrażenie, jakby przybyli z Nieba, napełnieni Bogiem, aby nas odwiedzić i obdarować swoimi łaskami. W tym czasie doświadczyłam, czym jest świętych obcowanie. Posługując śpiewem, mogłam przeżyć piękną modlitwę, która dotykała mojego serca i przynosiła mu uzdrowienie. Był to dla mnie niezwykle cenny czas. Otrzymałam wiele światła i wskazówek dotyczących mojego małżeństwa oraz mojego życia.
Do dziś w moim sercu rozbrzmiewają słowa piosenki:
Przyjdę z pustymi rękoma, kiedy mnie zawołasz,
byś Ty sam mógł być wszystkim, co mam.
Chwała Bogu za ten czas łaski.” – Małgosia

„W środku tygodnia, w zwykły dzień, mogłam przeżyć tak uroczysty i wyjątkowy czas. Jestem z Białegostoku. Musiałam poprosić o wolne, aby uczestniczyć we Mszy Świętej na zakończenie peregrynacji. Gdy przyjechałam do Moniek i nie mogłam znaleźć miejsca do zaparkowania, pomyślałam z uśmiechem: „To dlatego dziś w pracy było tak mało klientów – wszyscy przyjechali do Moniek na spotkanie ze Świętymi”. Św. Teresa dążyła do świętości przez wierne wypełnianie codziennych obowiązków i czynienie dobra. Jej Rodzice byli zwyczajnymi ludźmi, którzy poprzez uczciwą pracę, troskę o rodzinę i wzajemną miłość również osiągnęli świętość. Ich obecność pośród nas umocniła mnie i zmotywowała do podążania tą samą drogą. Kiedy po pożegnaniu relikwii wróciłam jeszcze do pracy, opowiedziałam koleżankom, gdzie byłam. Potem, z radością, powiedziałam: „Dotykałam relikwii Świętych. Klękajcie, pobłogosławię was tymi dłońmi i tak też uczyniłam”. – Zwyczajna Monika

„Podczas peregrynacji szczególnie poruszyły mnie: przepiękne i uroczyste wprowadzenie relikwii, wieczorna Msza Święta z głębokim kazaniem, spadające płatki róż podczas ich poświęcenia oraz nocna adoracja. Wszystkie te chwile wniosły do mojego serca pokój.
Życie Świętych otworzyło mi oczy na to, że także my możemy podążać drogą świętości. Oni również byli zwykłymi, prostymi ludźmi. Ich codzienność, z jej radościami i trudnościami, była bardzo podobna do naszej. Uświadomiłam sobie, że nasze życie – choć nieraz bardzo wymagające – może stać się drogą do świętości, tak jak było nią dla świętych Zelii i Ludwika.
W moim sercu zrodziła się głęboka wdzięczność za moje małżeństwo.” – Ela

„Podczas peregrynacji relikwii modliłem się i towarzyszyło mi głębokie przekonanie, że moje prośby są wysłuchiwane. Chcę iść przez życie, zachowując w sercu te doświadczenia. Na zawsze pozostanie w mojej pamięci chwila, gdy z góry świątyni zaczęły opadać płatki róż. W mojej wyobraźni były one niczym deszcz łask spływających na zgromadzonych za wstawiennictwem św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz jej świętych rodziców – Zelii i Ludwika.
Około trzech lat temu s. Laura przesłała mi nagranie z pieśnią „Z pustymi rękoma”. Od tamtej pory często grałem i śpiewałem tę pieśń, nosząc w sercu ciche pragnienie, aby kiedyś wykonać ją również w obecności relikwii św. Teresy.
Pan Bóg sprawił, że to pragnienie się spełniło. Co więcej, mogłem zaśpiewać tę pieśń także w obecności relikwii jej świętych rodziców. Odebrałem to jako szczególny dar i piękny znak Bożej Opatrzności.
Wierzę, że to doświadczenie pozostanie we mnie na zawsze i będzie umacniać mnie w dążeniu do świętości oraz w budowaniu życia opartego na wierze, miłości i zaufaniu Bogu.” – Marcin Rzemieniecki

 „Choć na co dzień mieszkam i pracuję w Szwecji, dzięki mediom mogłem przeżywać chwile związane z peregrynacją niemal tak, jakbym był na miejscu. Skrupulatnie prześledziłem zdjęcia, artykuły, wywiady oraz nagranie z uroczystej Mszy Świętej. Każda wiadomość pozwalała mi coraz głębiej uczestniczyć w tym niezwykłym wydarzeniu.
Z czasem uświadomiłem sobie, że odległość przestała mieć znaczenie. Oglądając relacje i wsłuchując się w słowa modlitwy, poczułem, jakby święta Teresa oraz jej rodzice odwiedzili również mnie – tutaj, w Szwecji. Było to bardzo osobiste i głębokie doświadczenie duchowe, które trudno opisać zwykłymi słowami.
To wydarzenie przypomniało mi, że wiara nie zna granic. Nie trzeba fizycznie znajdować się w miejscu uroczystości, aby przeżyć ją całym sercem. Dzięki zaangażowaniu tylu osób mogłem stać się częścią czegoś wyjątkowego i poczuć duchową bliskość świętych, mimo dzielących nas setek kilometrów.
Jestem wdzięczny wszystkim za pamięć i troskę. Przekonałem się, że współczesne środki komunikacji mogą nie tylko łączyć ludzi, ale również pomagać przeżywać wiarę i budować poczucie wspólnoty. To doświadczenie pozostanie w moim sercu na długo jako przypomnienie, że Bóg potrafi dotrzeć do człowieka wszędzie – niezależnie od miejsca, w którym się znajduje.” – Wojciech

„Wzruszającym momentem było przywitanie relikwii przy dźwięku dzwonów oraz ich uroczyste wniesienie do kościoła. Podczas Mszy Świętej wykonywałam zdjęcia i nagrania. Gdy nagle zaczął męczyć mnie silny kaszel, zwróciłam się w sercu do św. Teresy z prośbą o pomoc. Ku mojemu zdziwieniu kaszel natychmiast ustał.
Głęboko poruszyły mnie kazania, modlitwa, tłumy wiernych, dzieci i osoby starsze z ufnością modlące się przy relikwiach, deszcz płatków róż oraz piękny śpiew Scholi Dorosłych. Równie wzruszające było pożegnanie relikwii – przy dźwięku dzwonów, śpiewie i brawach zgromadzonych.
Ten wyjątkowy czas pozostawił we mnie pragnienie jeszcze głębszej relacji ze św. Teresą oraz jej świętymi Rodzicami. Chcę częściej prosić ich o wstawiennictwo.” – Ania

„Uczestnicząc w przygotowaniach do peregrynacji, byłam przede wszystkim skupiona na sprawach organizacyjnych i powierzonych mi zadaniach. Samo spotkanie ze świętymi pozostawało gdzieś w tle.
Dopiero w dniu przybycia relikwii zaskoczyła mnie ich żywa obecność, szczególnie świętych Zelii i Ludwika. Doświadczyłam bardzo osobistego spotkania z tymi świętymi małżonkami i rodzicami. Sama jestem mamą dzieci stojących u progu dorosłości, podejmujących ważne życiowe decyzje. Wkrótce zapewne założą własne rodziny.
Po adoracji, gdy ucichły śpiewy i wieczorna cisza wypełniła kościół, usiadłam blisko relikwii. Pomyślałam wtedy: „Jak dobrze mi tu być”. Jednocześnie poczułam się tak, jakbym spotkała wieloletnich przyjaciół – takich, którzy bez słów wiedzą, „jak jest”. Po prostu są obecni, widzą i przyjmują mnie bez zbędnych pytań i bez oceniania, z całym moim wewnętrznym niepokojem i rozedrganiem.
Wtedy ze wzruszeniem odkryłam – wydawałoby się oczywistą, a jednak dotąd nieuświadomioną – potrzebę zawierzenia moich dzieci opiece świętych Zelii i Ludwika. Nigdy wcześniej o tym nie pomyślałam.
Po chwili ogarnął mnie głęboki pokój. Przenikał całe moje wnętrze, uśmierzał lęk i niepewność, a w sercu rodził radość z bycia tu i teraz – na swoim miejscu.” – Sylwia

„Najbardziej utkwił mi w pamięci widok tak wielu ludzi rozmodlonych, klęczących, wyciszonych i zamyślonych – bez zbędnych, wymuszonych gestów. Nikt nikomu nie mówił, co ma robić ani jak się zachowywać, a jednak każdy przeżywał ten czas z pokorą, powagą i skupieniem.
Moje własne przeżycia również pozostały żywe do dziś. W niedzielę, podczas różańca, grupa prowadząca wspomniała czas peregrynacji relikwii, co na nowo przywołało we mnie tamte chwile.
Bogu niech będą dzięki.” – Łucja

„Pomagając w organizacji tego wydarzenia, początkowo nie dostrzegałem jego wyjątkowej wagi. Szczerze mówiąc, nie podchodziłem do peregrynacji z jakimś szczególnym entuzjazmem. Nie byłem też szczególnym czcicielem św. Teresy od Dzieciątka Jezus – wydawała mi się po prostu jedną z wielu świętych.
Wszystko zmieniło się podczas peregrynacji relikwii. Doświadczyłem wtedy szczególnej Bożej łaski. Choć było bardzo dużo pracy – posługa w konfesjonale, przygotowanie liturgii, organizacja wydarzenia oraz relacjonowanie go w mediach społecznościowych – przeżyłem ten czas z wielką radością i pokojem. Tym bardziej, że w wirze codziennych obowiązków duszpasterskich często trudno się zatrzymać i głęboko przeżyć to, co się dzieje.
Sama obecność relikwii świętych, radość ludzi oczekujących na ich przybycie, ogromne zaangażowanie parafian i ich wytrwałość na modlitwie stały się dla mnie niezwykłym doświadczeniem. To wszystko umacnia wiarę, dodaje duchowej siły i inspiruje do dążenia do świętości. Trudno opisać słowami to, co wydarzyło się w moim sercu. Peregrynacja oraz obecność gości z Francji głęboko mnie poruszyły. Owocem tego spotkania jest coraz większe zainteresowanie historią rodziny Martin, ich drogą wiary i dojrzewania do świętości. Zrodziło się we mnie także wiele nowych pomysłów dotyczących pracy duszpasterskiej.
Poruszają mnie również świadectwa, które docierają do mnie z różnych stron. Podczas peregrynacji starałem się na bieżąco relacjonować wydarzenia w mediach społecznościowych. Szczególną popularnością cieszą się krótkie filmiki – rolki – ukazujące najpiękniejsze chwile tych dni. Najbardziej wzruszają mnie jednak wiadomości od osób, które piszą, że dzięki tym nagraniom czują się tak, jakby same uczestniczyły w peregrynacji.” – Ks. Marcin

„Dziękujemy Bogu za łaskę uczestnictwa w peregrynacji relikwii św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz jej świętych Rodziców – Zelii i Ludwika Martin.
Do ostatniej chwili nie wiedzieliśmy, czy będziemy mogli wziąć udział w tym wydarzeniu, ze względu na złe samopoczucie męża. Tym większa była nasza radość, gdy mogliśmy uczestniczyć we Mszy Świętej i doświadczyć bliskości, miłości oraz błogosławieństwa św. Teresy i jej świętych Rodziców.
Pragniemy iść ich drogą ufności i miłości w życiu małżeńskim i rodzinnym oraz z wiarą przyjmować codzienne cierpienia. Polecamy siebie i naszą rodzinę ich modlitwie oraz wstawiennictwu.” – Jan i Barbara

„Jednym z nielicznych wspomnień z dzieciństwa, związanych z kościołem w Mońkach, jest wydarzenie, które szczególnie zapadło mi w pamięć. Miałem wtedy może sześć lat. Pamiętam, jak stałem z mamą w bocznej nawie kościoła. W pewnym momencie podeszliśmy do dużej drewnianej skrzyni umieszczonej za szkłem. Nie wiedziałem wtedy, co się dzieje ani jakie jest znaczenie tego wydarzenia, ale ten obraz pozostał we mnie na długie lata.
Dopiero później dowiedziałem się, że były to relikwie św. Teresy od Dzieciątka Jezus, które peregrynowały i przybyły do Moniek.
W 2026 roku, już jako kapłan od ponad dwóch lat, mogłem ponownie przeżywać obecność relikwii św. Teresy w mojej rodzinnej parafii. Było to dla mnie piękne i głęboko poruszające doświadczenie, które zamknęło pewien krąg wspomnień i łaski.
Dziękuję Bogu za św. Teresę, za jej obecność w mojej rodzinnej parafii oraz za wszystkie łaski, które wyprasza u Boga dla naszej wspólnoty.” – Ks. Krzysztof

The post Święci Goście z Francji w Mońkach appeared first on Terezjanki.

Z wielką radością nasza Rodzina Zakonna Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus, służba liturgiczna oraz licznie zgromadzeni kapłani i wierni z suwalskich parafii oczekiwali na to niezwykłe spotkanie ze świętymi, tak bliskimi naszym sercom. Symbolem naszej wdzięczności Bogu za dar św. Teresy i Jej świętych Rodziców były róże, którymi s. Dawida Prusińska udekorowała kościół. Róże trzymali również w dłoniach wszyscy uczestnicy tej uroczystości.

O godz. 12.00 Rycerze Kolumba z Sanktuarium Miłosierdzia Bożego uroczyście wnieśli relikwiarz św. Teresy od Dzieciątka Jezus, natomiast dwie nasze siostry oraz dwie panie z Misji Modlitwy za Kapłanów wniosły relikwiarz św. Ludwika i św. Zelii Martin. Dziewczynki w białych sukienkach, pod przewodnictwem s. Teresy Kalskiej, z wielką radością przygotowały różaną drogę dla niezwykłych świętych i obsypywały relikwiarze płatkami róż.

Siostra Dawida wraz z panem Janem Raczkowskim, organistą ubogacili śpiewem procesję wniesienia relikwii oraz liturgię Mszy Świętej. Ksiądz proboszcz Antoni Skowroński uroczyście powitał relikwie. Następnie sprawowana była Msza Święta z formularza o św. Teresie od Dzieciątka Jezus pod przewodnictwem ks. bp. Dariusza Zalewskiego. Homilię wygłosił o. Kamil Strójwąs OCD. Po Eucharystii był czas na indywidualne spotkanie ze świętymi i modlitwę przy relikwiach.

O godz. 14.00 odbyło się czuwanie modlitewne przy relikwiach w intencji powołań kapłańskich i zakonnych oraz o uświęcenie kapłanów. Modlitwę prowadzili członkowie Misji św. Teresy, a całość ubogacił śpiew pieśni terezjańskich pod przewodnictwem s. Dawidy.

O godz. 15.00 ponownie był czas na indywidualną modlitwę i czuwanie przy relikwiach.

O godz. 16.00 wraz z licznie zgromadzonymi parafianami i gośćmi, odmawiając tajemnice chwalebne Różańca Świętego, powierzaliśmy Dobremu Bogu intencje naszej parafii oraz parafian z Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, zawierzając Mu rodziny i osoby chore. Rozważaniom towarzyszyły myśli św. Zelii oraz pieśni terezjańskie.

Od godz. 17.00 wierni mogli ponownie trwać na indywidualnym czuwaniu przy relikwiach.

O godz. 18.00 sprawowana była Msza Święta z formularza o świętych Zelii i Ludwiku Martin pod przewodnictwem ks. Tadeusza Rynkiewicza, proboszcza parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Suwałkach. Słowo Boże wygłosił o. Kamil Strójwąs OCD. Podczas Eucharystii małżonkowie odnowili przyrzeczenia małżeńskie. W liturgię zaangażowane były Siostry Terezjanki, dzieci, rodziny oraz małżonkowie.

Po Mszy Świętej odbyło się pożegnanie relikwii, którego dokonał ks. proboszcz Antoni Skowroński. Dziewczynki w bieli ponownie obsypywały relikwiarze płatkami róż, przygotowując drogę naszym świętym Gościom. Pożegnaniu towarzyszył śpiew pieśni „Miłość doda nam skrzydeł” w wykonaniu s. Dawidy oraz pana organisty. Bardzo licznie zgromadzeni wierni, z różami w dłoniach, żegnali św. Teresę oraz Jej świętych Rodziców z radością, ale i ze łzami wzruszenia w oczach.

Był to prawdziwie czas łaski i niezwykłego spotkania ze świętymi: św. Teresą od Dzieciątka Jezus oraz Jej Rodzicami – św. Zelią i św. Ludwikiem Martin. Bogu niech będą dzięki!

Wszyscy wołamy: Święta Teresko, święta Zelio i święty Ludwiku – wstawiajcie się za nami! Niech nasze rodziny będą silne Bogiem. Pragniemy za Waszym przykładem podążać drogą ufności i miłości.

Z głębi serca dziękujemy wszystkim uczestnikom tej uroczystości za obecność, wspólną modlitwę oraz wszelką pomoc w przygotowaniu i organizacji tego wyjątkowego wydarzenia.

s. Teresa Kalska CST

Więcej zdjęć z peregrynacji znajdziesz pod linkami:

Galeria zdjęć z przywitania relikwii

Galeria zdjęć z pożegnania relikwii

The post Św. Teresa i Jej Rodzice pośród nas appeared first on Terezjanki.

Biskup Adolf Piotr Szelążek podkreślał, że misją Zgromadzenia jest dążenie sióstr do świętości oraz troska o chrześcijańskie wychowanie dzieci i młodzieży pod opieką św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ta wizja pozostaje niezmiennie inspiracją dla posługi sióstr również dzisiaj.

Centralne obchody jubileuszu odbędą się 1 i 2 sierpnia w Toruniu, w kościele św. Jakuba Apostoła, przy grobie Ojca Założyciela. Będzie to czas dziękczynienia Bogu za 90 lat istnienia Zgromadzenia oraz modlitwy o wierność charyzmatowi i błogosławieństwo dla jego dalszej misji.

Serdecznie zapraszamy wszystkich wiernych do udziału w jubileuszowych uroczystościach.

Osoby, które nie będą mogły przybyć do Torunia, zachęcamy do duchowej łączności z nami i do modlitwy w intencji naszego Zgromadzenia.

Niech jubileusz będzie dla nas wszystkich czasem wdzięczności, odnowienia wiary i zawierzenia Bogu przez wstawiennictwo św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz Sługi Bożego biskupa Adolfa Piotra Szelążka.

Siostry Terezjanki

The post Świętujmy razem! appeared first on Terezjanki.

Uroczystości rozpoczęły się o godz. 10:00 powitaniem relikwii. Dalsza część modlitewnego spotkania ze Świętymi przebiegła według ustalonego programu:

Godz. 11.00 – modlitwa w intencji powołań kapłańskich i zakonnych.
Na zakończenie Siostry Terezjanki odnowiły śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa;

Godz. 12.00 wspólnoty: Różaniec rodziców za dzieci i Żywy różaniec
poprowadziły tajemnice bolesne w oparciu o myśli św. Zelii i Ludwika Martin;

Godz. 13.00 zebrani wierni uczestniczyli w nabożeństwie w intencji małżeństw. Był to wyjątkowy moment, podczas którego małżonkowie odnowili swoje przyrzeczenia małżeńskie, wpatrując się w przykład świętych Zelii i Ludwika;

Godz. 14.00 – uroczysta Eucharystia, stanowiąca dziękczynienie za obecność i otrzymane łaski przez wstawiennictwo Świętej Rodziny Martin.

Po Mszy Świętej relikwie zostały uroczyście przeniesione do Szkoły Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus. Na miejscu odbyła się procesja społeczności szkolnej. Tam Świętą Teresę witały kolejno grupy reprezentujące całe środowisko placówki: dzieci, młodzież, rodzice, nauczyciele oraz dyrekcja szkoły.

Uczestnicy procesji wyrazili wdzięczność za dotychczasową opiekę patronki nad szkołą i jej wychowankami. Po chwili zadumy relikwie pożegnano i ruszyły w dalszą drogę peregrynacyjnego szlaku.

Na długo w naszych sercach i pamięci pozostanie to wakacyjne spotkanie. Odwiedziła nas Rodzina Martin z Francji przynosząc nam zapach Nieba.

s. Adriana Zawierta CST

The post Rodzina Martin w Podkowie Leśnej appeared first on Terezjanki.